۱۳۸۹ شهریور ۸, دوشنبه

جسد

تو رفت_ پیش پاهایت چه سد میشد؟

ندیدی یا نخواستی؟ وقت رد میشد


به یالت چنگ زد، لبریز دلتنگی


نگاهش پر زخواهش جذرو مد میشد


به فرسنگ_ تمنا بست و راهت را


سر_ هر خاروخس زیر_ لگد میشد


تو میرفتی هوای_ عاشق_ کم کم


مردد آغوش_ دستان سرد میشد


نیاورد پیش رو امید "نَومیدش"*


که هر چه ردبرد دنیای بد میشد

ـ ـ ـ

کنون جای_ قدمهایت که با مه رفت


رها! اندر سرایت، مرد جسد میشد


بامیان

1389/5/13

ــــــــــــ
*نَومِیدش: ناامیداش؛ مأیوس شده

۱۳۸۹ مرداد ۲۵, دوشنبه

عابرباران

قطره قطره میشمردم
شبنم روی پلکان سحر.

سخت تیره خوابید بود،
                           شب!
درهجوم دستان ملخ آسایی
که شبنم ها را به زندان میکشید.
ونوری تنگ میراند،
                          نفس هایش
برگلوگاه مرگ!
...
حکایت باران را،
              در انتهای وجود
              وابتدای حضور...،
                              عابرباران

بامیان
1389/5/25

۱۳۸۹ تیر ۳۱, پنجشنبه

خنده ی سیاه زمان


شب حادثه ائیست:
که شعرهایم
سپیدهایم
غزلهایم
در شکوفه هایی خنده ی سیاه زمان
نشسته برلبان سرد
         مرد دیار عدم می کشد.
مهتاب مُردَ است،
دربستر زمان
                  جاریِست سیل مردگی هایش
سیب هایت را مبند به شاخه ی سوخته،
 بوی آتش می دهد
طعم صد کره ی داغ
برگ که خلاصه ی زجّه های خویش اند.

خندهایم
شوخی هایم
پرپر نفسهای بی انتهای مردگی هاست
تا روزی-
رودی شود،  
                 آزاد
سوارِ بال های سفید کبوتران
رقص کنان
   بر مزارش نوحه بخواند.
مهتاب مُردَ است،
در بستر زمان
              جاریِست سیل مردگی هایش

30/4/1389 
بامیان

۱۳۸۹ تیر ۲۴, پنجشنبه

خاطرات یخ بندان

که ماه شب
لبانش را می خواباند،
                      کنار پنجره
براندام چوبین پیچک منتظر
است،
       ساعت احتضار من
درتنگِ شکسته، یک ماهی...

می بینم
سفید، سفید در دست شاخه ها می نشینی
به تعظیمت میرود سر، فرو
سرد
     سرد
یخ می زند، کوچه
شیردانی از یخ کناری چشمان من.
کمی آتش بزن،
                 به گامهایت
 که در تختخواب جامانده است.

دیریست
ماه هم، همخواب پیچک نشد
شاید!
یخ بندان شوم
جنوب قطب خیالت،
            در سراب مرگ.




5/4/1389
بامیان

ترانه ی خشک تنهایی

می برد شب
پلکان پنجره را
      زیرلحاف سردش،
              آرام
                  آرام
چشمان تو
همیشه تر از همیشه
تلاطم وار درمن... .


دست به غوزبۀ* سرم می کشم
میان دریای تب...


فریاد می زند،
      جا رختی ماه
      چند تا چوب لباسی خالی.
ترانه ی خشک تنهایی
در رگ رگ دیوار زمزمه کنان
حلول نامیمونیست، درین بستر
...
پُرشد، خِرخِره ام
نافرجامی جسم خیالت
در ته ماندۀ ویسکی دفن می کنم.


24/4/1389
بامیان
---------------------------
*غوزبه: نوع بوته کوهی (گیاه کوهی) میباشد که شکل گرد همانند "سرآدم" دارد، روی آن سیخ سیخ و براق است.

۱۳۸۹ تیر ۹, چهارشنبه

شاخه های سیب چه بلند است

بیاور پائین،

        شانه هایت را

شاخه های سیب چه بلند است

دستان قد کوتاه من

      برنمی تواند چید سیبی!

بیاور پائین؛

        ...  
            ...

۱۳۸۹ تیر ۷, دوشنبه

صداقتم را دزدیدند!

چقدربی وزن و کوتاهم

وقتی صداقت حرفهایم را ربودند.

میگفتم: " تو"

آمدند!!

 خاک آلود دیوار مختصرمهربان ذهنم را-

 
زیرِ اتم بمب های کنش های معقول-

رنگین گون کاخ تعقّل-

ساختند و کاشتند:

  "
شما"


***


وزنم دهید

 
طولم

 
من تنیده ام در "تو"

 
"شما"،

 
     آرام نمی خوابد در روح چهارمیلیون سالۀ اجدادم


چقدر بی وزن و کوتاهم


صداقتم را دزدیدند.!